هفدهم مهرماه ۱۳۸۴ در سالن آکادمی ملی المپیک آخرین سکانس دوران حضور مهرعلیزاده در سازمان تربیت بدنی با قرض دادن نان به رئیس بعدی اینطوری رقم خورد که : با اعتقاد به ذهن برنامه ریز و دیدگاه کلان علی آبادی، روزهای آینده ورزش را موفقیت آمیز می بینم.

کارنامه درخشان جناب علی آبادی در فوتبال، کشتی، دو و میدانی، تکواندو، والیبال و بقیه رشته ها واسه همه روشن و واضحه. هر چند ایشون به خودش نمره ۱۷ از ۲۰ داد اما منتقدانش مثل علیرضا دبیر میگن ۱۷ از ۱۰۰نمره واقعیشه.
در این مجال گاف های رسانه ای "پدر سابق ورزش ایران" رو برای "تفریح اذهان عمومی" ذکر می کنم.

۱ - فکر می کنم آخرین باری که یک تیم ایرانی فهرمان مسابقات باشگاههای آسیا شده اوایل انقلاب بوده.
توضیح : پاس در سال ۱۳۷۰ با سرمربیگری فیروز کریمی قهرمان آسیا شد.
۲ - متاسفانه در تیم ملی می بینیم بازیکنی توپ را روی سینه اش کنترل می کند اما توپ هفت متر جلوتر پرت می شود. در بازی مقابل امارات چند بار دیدم که نامجو مطلق توپ را در اختیار داشت اما از پشت اسماعیل مطر توپ را از او می گرفت.
توضیح : مجید نامجو مطلق در سال ۱۳۷۶ از تیم ملی خداحافظی کرد و در زمان خداحافظی او اسماعیل مطر نوجوانی ۱۰ ساله بود.
۳ - ما باید به جای پرسپولیس از واژه پیروزی استفاده کنیم. مردم ایران در دوران انقلاب هم از شعار (استقلال پیروزی جمهوری اسلامی ) خاطره خوبی دارند.
توضیح : احتمالا منظور آقای علی آبادی شعار (استقلال آزادی جمهوری اسلامی ) بوده.
۴ - مردمی که بازیهای تیم ملی را میبینند برایشان مهم نیست که با دیدن این بازی لذت ببرند. آنها تنها برای موفقیت تیم ملیشان دعا میکنند. حتی شاید خیلی از آنها ندانند که کدام تیم ایران است و کدام تیم عربستان.
توضیح: بدون شرح!

پاورقی :جواد خیابانی در یک برنامه تلوزیونی به علی آبادی لقب پدر ورزش ایران داده بود.